Tibetlilerin Yüksek Rakım Adaptasyonu

14. Tibetliler 4000 metreyi aşan bir yükseklikte yaşıyorlar ve deniz seviyesine oranla %40 daha az oksijen içeren havayı solumaya alışkınlar. Yüzyıllar içerisinde vücutları, her nefeste daha fazla havayı solumayı mümkün kılan geniş göğüs kafesleri ve daha büyük akciğer kapasiteleri geliştirerek bu düşük oksijenli ortamda yaşamanın zorluklarını telafi etmiştir. Düşük rakımlarda yaşarken bile Tibetliler bu özelliklerini koruyabiliyor. Araştırmacılar, bu özelliklerin çoğunun basit fenotipik farklılıklar (örneğin, düşük rakıma inince normale dönecek şekilde) olmadığını keşfetmiştir. Bu genetik değişikliklerden bir tanesi, DNA'nın EPAS1 olarak bilinen bir bölümünde gerçekleşmiştir. Bu protein oksijeni algılar ve kırmızı kan hücrelerinin üretimini kontrol eder. Sıradan insanlar gibi oksijenden yoksun bırakıldıklarında Tibetlilerin aşırı kırmızı kan hücresi üretememelerinin nedeni budur. Tibetlilerin düşük rakımda yaşayan akrabaları olan Han Çinlileri bu genetik özellikleri paylaşmıyor. İki grup yaklaşık 3000 yıl önce birbirinden ayrılmış; bu da adaptasyonların ortalama 100 nesilde oluştuğu anlamına geliyor. Tibetlilerin sahip olduğu bu özellikten yola çıkarak aşağıdaki çıkarımlardan hangisi yapılamaz? A) Tibetlilerin DNA'larının bir bölümünde gerçekleşen bu durum bir mutasyondur. B) Tibetlilerin sahip olduğu bu özellik yaşam alanlarına uyumlarını sağlayan bir adaptasyondur. C) Adaptasyonlar uzun sürede gerçekleşen kalıtsal değişikliklerdir. D) Tibetlilerde görülen Han Çinlilerinde görülmeyen bu özellik genlerin işleyişinde meydana gelmiştir.

Soruda görsel içerik var: Metnin sağ üst tarafında dağlık bir arazide ellerini havaya kaldırmış, geleneksel kıyafetler içinde koşan veya zıplayan bir grup Tibetli insanı gösteren renkli bir fotoğraf bulunmaktadır.