Paragrafın Anlam Bütünlüğünü Sağlama

21. (I) Ortaokul, lise sıralarından beri defterlere yazdım gündelik izlenimlerimi. On beş, yirmi defter tutar bunlar. 1940 yılından 1955'e kadar sürekli yazardım her gün. Sonra usandım herhâlde. İşte şimdi yeniden başlıyorum. Günlerde olup bitenleri bir kâğıt üzerine bırakmak. Mümkünse... Yaşam öyle çeşitli, öyle anlamlı ki ya da öyle tekdüze, öyle boş ki sözcükler yetersiz kalıyor. Bir düşünceyi, kâğıda dökerken ille bir biçim vermek zorundayız. Oysa düşünceler elle tutulmaz, uçucu şeyler. Sözcükler birer kalıp. Hazır birer kalıp. O kalıp ancak belli bir anlamı belirtiyor. Çaresiz bizler o kalıpların taşıdığı hazır anlamları yan yana dizerek kendimize göre yeni, değişik anlamlar çıkartmaya, bulmaya çalışıyoruz. Boş çaba. Kafamda geçenlerle kâğıda dizilenler arasında öylesine ayrım var ki. (II)

Bu parçada numaralanmış yerlere aşağıdakilerden hangisi getirilebilir?

A) (I) Günlükler, bir insanın iç dökmelerinin sonucunda oluşur.

(II) Aradan bir süre geçince bu yazıları sanki başka biri yazmış sanıyorum.

B) (I) Günce tutmayı çocukluğumdan beri sevdim.

(II) Araden bir süre geçince bu yazıları sanki başka biri yazmış sanıyorum.

C) (I) Günlük tutmak için edebiyat ustası olmaya gerek yok.

(II) Ben kâğıda yazılan her şeyin edebî eser sayılacağına inanmıyorum.

D) (I) Günce tutmak, yaşam denen o büyük eziyetin elinden bir şeyler koparmaktır.

(II) Kafamızda geçen her şeyi kâğıda aktarmak demek değildir günlük yazmak.

E) (I) Bizi edebiyat dünyasının gül bahçesine aralayan bir kapıdır günce.

(II) Ne var ki böyle durumlarda kendimi yazmaktan da alamıyordum.