Hikaye Etkinliği Şartları

15. Bir hikâye etkinliği için aşağıdaki şartlar belirlenmiştir:

I. Konusu "Merhametli olmak" olmalıdır.

II. Yer ve zaman unsuru belli olmalıdır.

III. Hayali ögelere yer verilmemelidir.

Buna göre aşağıdaki hikâyelerden hangisinde numaralanmış şartların tamamı sağlanmıştır?

A) Sıcak bir yaz günü güneşin sarısı göz kamaştırmakta, kavurucu sıcak yeryüzünün bütün suyunu buharlaştırmaktaydı. Ali her zamanki gibi sabah erkenden uyanmış, pamuk tarlasında diğer ırgatların arasındaki yerini almıştı. Öğle molası gelince Ali çıkınını çıkardı, su ve azığını hazır etti. Yemeğini bitirip işinin başına geçebilmek için lokmaların biri bitmeden diğerini ağzına atıyordu. Zaten o acele etmese işçilerin başında bekleyen kâhya onu durdurmazdı çünkü kâhyanın tek derdi işlerin yetişmesiydi. Ne sıcak ne de işçilerin yorgunluğu kâhyanın sert tavrını değiştiriyordu.

B) Küçük Ela deniz kıyısında bir kasabada yaşıyordu. Doğduğundan beri kasabanın sokaklarında arkadaşları ile koşup oynarlardı. Kasabanın her sokağını karış karış bilirdi. Ela bir gün sahil yolunda keyifle yürürken sahilin sonuna doğru başlayan küçük ağaçlık alanda daha önce hiç fark etmediği patika bir yol keşfetti. Bu yolu daha önce fark etmemiş olması imkânsızdı. Biraz daha yaklaşınca yolun sonunda bulutların arasına uzanan bir merdiven fark etti.

C) Kanlıca sahili sabahın ilk ışıkları ile aydınlanmaya başlamıştı. Muhterem Efendi, yaşından beklenmeyecek çevik hareketlerle çay evinin kepengini açıp ocağa yöneldi. Günün ilk çayının buharı içeriyi ısıtmaya başladığı anda üşüdüğü her hâlinden anlaşılan, yüzü buruşuk ama akça pakça yaşlı bir adam içeriye girdi. Selamlaştıktan sonra ellerini cebine attı ama cepleri boştu. Muhterem Efendi bunu fark ettiğinde hüzünlendi ve masasına bir bardak çay bırakırken "Bugünün bereketi siftahı benden olsun." dedi.

D) İstanbul'un uzak sayılabilecek semtlerinin birinde başka bir âlemin yaşandığı bir mahalle vardı. Burası bahçeli, tek katlı, bahçesinde çiçeklerin kaynaştığı, sevimli evlerin olduğu bir mahalleydi. Sabah olduğunda sardunyalar güneşe dönüp gülümser, akşam olunca yaseminler bütün mahalleye usulca ninni söylerdi. Evlerin sakinleri mahallelerine, ev ve bahçelerinin düzenine çok dikkat ederlerdi. Kendi hâllerinde geçinip gitmeyi öğrenmişlerdi. Köşe başındaki evde oturan Munise teyze de kimsesizliğini hiç hissettirmiyorlardı. Mahalleden bir aile onun yemek, temizlik gibi işleriyle sırayla yapıyordu.