Eleştirilen Bakış Açısının Tespiti

7. Beklemeyi sevmeyen bir milletiz galiba. Teknolojiye maruz kalan gençlerde bu daha da belirgin. Her şeyin bir an önce olup bitmesini istiyorlar. Beş on dakika içinde sofradan kalkıp gitmek, internetten yaptığı bir alışverişin saatler içinde kapısına gelmesini istemek, başladığı bir kitabı veya dizi filmi aynı gün bitirmek gibi huyları var. Yazarken de bunu yapıyorlar. Bir an önce “yükleme” yani yargıya ulaşmak için kısacık cümlelerle anlatıyorlar dertlerini. Oysa sanat hele ki tahkiye sanatı hiç aceleye gelmez.

Aşağıdakilerden hangisi bu parçada eleştirilen bakış açısıyla yazılmıştır?

A) Çürümeden çok önce, galiba kokuşmadan da evvel, ölümle dirim arasında geçen kavganın sonundaki boşlukta; birtakım ecza şişelerinin küçüklü büyüklü, sıra sıra dizildikleri, ağızlarını açıp bekleştikleri zamanı; sıcacık bir oda ve bir sepet içinde kokmaya, bir kurt yüzünden bozulmaya, delirmeye, canlanmaya hazırlanacakları zaman parçası ile karıştırıyorum.

B) Her sene, zamanı gelince İstanbul'un mahallelerinden Boğaz'ın köylerine göçler başlardı. Eski İstanbullular; Boğaziçi'nin kenarlarına yapılmış ve eski erkân sedirleriyle, kerevet, şilte ve halılar üstünde yer minderleri gibi eski eşyalarla döşenmiş geniş odalı, gönül ferahlatıcı yalılara taşınırlardı.

C) Tramvay gelmişti, atladım. Neredeyse oturacak hiç yer yoktu. Ayakta çevreyi seyre daldım, parmağımla tramvayın buhar tutmuş camına küçük bir ev resmi çizdim. Yaşlı bir adamın bana ters baktığını hissedince ileriye doğru yürüdüm. Tebessüm eden bir çehre aradım, pek yoktu. Kar yağışı hızlanmıştı. Derse yetişmek için bir sonraki durakta indim.

D) Ağaçtan ağaca serilmiş beyaz çamaşırlar bu kadar durgun, güneşsiz, ıslak bir şekilde ılık havada hiç kurumayacaklar. Bu kedi, tahta masanın üstüne çıkmış, köpeğime durmadan homurdanacak mı? Sandalyenin üstündeki vişneçürüğü rengindeki delik çoraplar... Asmanın yaprakları daha yemyeşil. Bizim bahçedeki kurudu bile.

E) Kış, Ada'nın her tarafında yerleşebilmek için rüzgârlarını poyraz, yıldız poyraz, gün doğusu, kara yel hâlinde seferber ettiği zaman; öteki yakada yaz, daha pılısını pırtısını toplamamış, bir kenara, oldukça mahzun bir göçmen gibi oturmuştur. Gitmekle gitmemek arasında sallanır bir hâlde, elinde bir pasaport, çıkınında üç beş altın, bekleyen bu güzel yüzlü göçmen tazeyi benden başka bu Ada'da seven hemen hiç kimse yoktur, diye.