17. Yüzyıl Halk Şairi Analizi

8. 17. yüzyıl Halk edebiyatı sanatçılarındandır. Yaşadığı çağda yetişmiş başka saz şairlerinin tersine, dil ve ölçü bakımından Divan edebiyatının ve Tekke şiirinin etkisinden uzak kalmıştır. Anadolu insanının o çağdaki günlük konuşma diliyle Türkçe yazmıştır. Kullandığı Arapça ve Farsça sözcüklerin sayısı azdır. Yöresel sözcükleri ise yoğun bir biçimde kullanır. Deyimler ve benzetmelerle halk şiirinde kendine özgü ve bir şiir evreni kurmuştur. Bu da onun şiirine ayrı bir renk katar. Bu sözcüklerin birçoğunu halk dilinde yaşayan biçimiyle, söylenişlerini bozarak ya da anlamlarını değiştirerek kullanır. Hece ölçüsünün 11'li (6+5) ve 8'li (4+4) kalıplarıyla şiirler söylemiştir. Mecaz ve mazmunlara çokça başvurması, söyleyişini etkili kılan önemli ögelerdir. Şiirsel söyleyişinin önemli bir özelliği de, halk şiiri türü olan mani söylemeye yakın oluşudur. Koşmalar, semailer, varsağılar ve türküler şiirleri arasında önemlice yer tutar. Bunların her birinde açık, anlaşılır bir biçimde, içli ve özlü bir söyleyiş birliği kurmuştur.

Bu parçada aşağıdaki sanatçıların hangisinden söz edilmektedir?

A) Dadaloğlu

B) Seyrani

C) Âşık Ömer

D) Köroğlu

E) Karacaoğlan